Begin bij je duo. Stel dat jij noteert dat een kind moeilijk om hulp vraagt en je duo zegt: “Gek, bij mij doet hij dat juist heel gemakkelijk.” Ga dan niet op zoek naar wie gelijk heeft, maar onderzoek het verschil. Wanneer vraagt hij bij je collega wel om hulp? Wat gebeurt er vlak daarvoor? Wat doen jullie misschien verschillend? Maak van het bespreken van kindkenmerken daarom ook geen administratieve verdeelklus: jij de ene helft van de klas, ik de andere. Juist het samen bespreken levert informatie op.

Ook ouders beschikken over een perspectief dat je zelf niet hebt. Zij zien hun kind thuis, tussen broers en zussen, bij teleurstelling, vermoeidheid of juist volledige ontspanning. Zeker wanneer iets een kind duidelijk belemmert of juist sterk helpt, kan de vraag “Herkennen jullie dit thuis?” een heel nieuw licht werpen op wat je op school ziet.

En soms kunnen ook andere kinderen je een inzicht geven. Niet door kinderen achter elkaars rug om te bevragen, maar bijvoorbeeld door hen na een gezamenlijke opdracht te laten reflecteren: wat ging goed in de samenwerking? Wat deed de ander waardoor jij verder kwam? Wat was lastig?

Zo verzamel je geen meningen over een kind. Je onderzoekt hoe het kind zich in verschillende relaties en situaties laat zien.